هنر

ریشه‌های سازهای موسیقی
انسان اولیه برای بیان احساس و برقراری ارتباط به سراغ صدا رفت. نخستین سازها با استفاده betkhane از اشیای طبیعی همچون چوب و استخوان ساخته شدند. تمدن‌های کهن چون سومر و چین به ساخت سازهای ابتدایی پرداختند. یونانیان با ترکیب نظریه و عمل، سازسازی را گسترش دادند. قرون وسطی موجب شکل‌گیری انواع جدید ساز شد. دوران رنسانس خلاقیت و تنوع بیشتری را به ارمغان آورد. دوره کلاسیک استانداردهای فنی سازها را بالا برد. قرن بیستم با ورود الکترونیک، افق جدیدی گشود. اکنون فناوری به پیشبرد سازسازی ادامه می‌دهد.

۲. انواع سازهای موسیقی
سازها به چهار گروه اصلی تقسیم می‌شوند: زهی، بادی، کوبه‌ای و الکترونیکی. تار و ویولن از جمله سازهای زهی‌اند. کلارینت و ساکسیفون در گروه بادی هستند. دف و تیمپانی از سازهای کوبه‌ای‌اند. سینتی‌سایزرها در دسته الکترونیکی جای می‌گیرند. هر گروه دارای صداهای خاص خود است. برخی سازها مرزهای این گروه‌ها را در می‌نوردند. شناخت این گروه‌ها برای انتخاب ساز ضروری است.

۳. بیان احساس با صدای ساز
سازهای موسیقی توانایی انتقال احساسات گوناگون را دارند. پیانو آرامش و سکون را تداعی می‌کند. ویولن شور و عشق را القا می‌کند. ساکسیفون فضایی لطیف و غم‌انگیز می‌سازد. کوبه‌ای‌ها با ریتم خود تحرک می‌آفرینند. نوازنده با هر حرکت دست، پیام احساسی منتقل می‌کند. آهنگسازان از سازها برای روایت احساس بهره می‌برند. گاه موسیقی بی‌کلام پرمعناتر از سخن است. ساز زبان جهانی عواطف است.

۴. فواید آموزش نوازندگی
نواختن ساز ذهن و جسم را فعال می‌کند. تمرکز و دقت حرکت با تمرین بهبود می‌یابد. حافظه و خلاقیت نیز تقویت می‌شوند. کودکان با آموزش ساز رشد فکری بهتری دارند. نواختن استرس را کاهش می‌دهد. پیشرفت در نوازندگی احساس موفقیت می‌آورد. استمرار تمرین نظم فردی را افزایش می‌دهد. گروه‌نوازی تعامل اجتماعی را تقویت می‌کند. ساز دریچه‌ای برای بیان هنری فرد است.