هنر

از ابتدای تاریخ بشر، صدا به‌عنوان ابزاری برای ارتباط استفاده می‌شد. betkhane نخستین سازها از مواد طبیعی چون چوب، استخوان و پوست حیوانات ساخته شدند. تمدن‌های اولیه در مصر، هند و بین‌النهرین پیشگام ساخت سازهای ابتدایی بودند. یونانیان به تئوری و تکامل سازها پرداختند. در قرون وسطی هنر ساخت ساز گسترش یافت. رنسانس باعث تحول در سازسازی شد. دوره کلاسیک نقطه اوج دقت فنی سازها بود. قرن بیستم با ظهور سازهای الکترونیکی همراه شد. فناوری همچنان به تکامل سازها ادامه می‌دهد.

۲. خانواده‌های اصلی سازها
سازها به چهار گروه عمده زهی، بادی، کوبه‌ای و الکترونیکی تقسیم می‌شوند. ویولن، گیتار و قانون در دسته زهی قرار دارند. فلوت و ساکسیفون از بادی‌ها هستند. درام و دف از جمله سازهای کوبه‌ای‌اند. سینتی‌سایزر و کنترلرهای دیجیتال به دسته الکترونیکی تعلق دارند. هر گروه شخصیت صوتی خاص خود را دارد. برخی سازها تلفیقی از این دسته‌ها هستند. آشنایی با این تقسیم‌بندی انتخاب را تسهیل می‌کند.

۳. تجلی احساسات با ساز
سازها احساسات را به صوت تبدیل می‌کنند. نغمه‌های آرام پیانو ذهن را آرام می‌سازد. ویولن شور و حرارت را منتقل می‌کند. ساکسیفون حس دلتنگی را بیدار می‌کند. کوبه‌ای‌ها انرژی و شور می‌آفرینند. نوازنده با مهارت، روح اثر را منتقل می‌کند. آهنگسازان با ساز داستان‌های احساسی می‌آفرینند. موسیقی بی‌کلام اغلب فراتر از کلمات عمل می‌کند. ساز زبانی جهانی برای احساسات است.

۴. دستاوردهای آموزش ساز
یادگیری ساز ذهن و بدن را به چالش می‌کشد. تمرکز و چابکی عضلات با تمرین پیشرفت می‌کند. تقویت حافظه و خلاقیت از دستاوردهای آن است. در کودکی موجب رشد ذهنی سریع‌تر می‌شود. نواختن ساز اضطراب را کاهش می‌دهد. اجرای موفق به اعتمادبه‌نفس می‌افزاید. استمرار در تمرین، انضباط فردی را تقویت می‌کند. گروه‌نوازی مهارت‌های اجتماعی را بهبود می‌بخشد. ساز ابزاری برای ابراز درونیات است.