هنر

خاستگاه سازهای موسیقی
از آغاز تمدن بشری، انسان به دنبال تولید صدا و موسیقی بوده است.  betkhane ابتدا با ضربه زدن به سنگ و چوب صداهای ریتمیک خلق شد. تمدن‌های باستانی نظیر بابل، هند و مصر به توسعه سازها پرداختند. در یونان باستان تئوری‌های موسیقایی همراه با ساخت ساز رشد کرد. قرون وسطی دوره نوآوری‌های متعدد در ساخت ساز بود. در رنسانس هنر سازسازی به شکوفایی رسید. دوران کلاسیک و رمانتیک نقطه اوج پیچیدگی فنی در سازها بود. قرن بیستم شاهد پیدایش سازهای الکترونیکی بود. امروزه فناوری آینده‌ساز این هنر است.

۲. گونه‌های مختلف سازها
سازهای موسیقی را به طور کلی در چهار رده می‌توان گنجاند: زهی، بادی، کوبه‌ای و الکترونیکی. ویولن و قانون از جمله زهی‌ها هستند که با سیم صدا تولید می‌کنند. فلوت و ساکسیفون از سازهای بادی‌اند که با دمش هوا به صدا در می‌آیند. درامز و دف سازهای کوبه‌ای هستند که با ضربه زدن صدا تولید می‌کنند. سینتی‌سایزر و لپ‌تاپ اینسترومنت‌ها در دسته الکترونیکی جای دارند. هر ساز محدوده صوتی و شخصیت خاصی دارد. برخی سازها تلفیقی از چند گروه هستند. آشنایی با این گونه‌ها مسیر یادگیری را هموار می‌کند.

۳. ساز؛ زبان جهانی احساسات
هیچ زبانی همچون موسیقی نمی‌تواند احساس را به شکلی جهانی منتقل کند. ملودی‌های پیانو فضای آرامش را به وجود می‌آورد. آکوردهای ویولن می‌تواند قلب شنونده را به تپش درآورد. صدای عاطفی ساکسیفون فضای رمانتیک خلق می‌کند. ضرباهنگ کوبه‌ای‌ها هیجان را بالا می‌برد. نوازنده با مهارت خود احساسات درونی را عینیت می‌بخشد. آهنگسازان بزرگ با همین ابزارها داستان‌های عاطفی می‌آفرینند. موسیقی بی‌کلام نیز می‌تواند پیام‌هایی عمیق به شنونده برساند. ساز پلی برای انتقال احساس است.