هنر

پیدایش نستعلیق
خط نستعلیق در ایران سده هشتم هجری شکل گرفت و چهره خوشنویسی betkhane را دگرگون ساخت. ترکیب نسخ و تعلیق به تولد این سبک انجامید. میرعلی تبریزی پدیدآورنده این خط معرفی می‌شود. زیبایی خاص کشیدگی‌های هماهنگ آن چشم‌گیر است. دوران صفوی و تیموری اوج پیشرفت نستعلیق بود. اساتیدی چون میرعماد به کمال این خط افزودند. نستعلیق بعدها در سرزمین‌های فارسی‌زبان گسترش یافت. امروز نماد اصالت هنر ایرانی محسوب می‌شود. نستعلیق تصویری از فرهنگ غنی ایران است.

۲. زیبایی نستعلیق
زیبایی نستعلیق در توازن و ظرافت حروف نمایان است. انحنای دقیق حروف با مهارت ترسیم می‌شود. ابعاد هر حرف با دقت تنظیم می‌گردد. فاصله‌بندی دقیق کلمات نظم ایجاد می‌کند. خطوط منحنی و صاف هماهنگ می‌شوند. تغییرات ضخامت خطوط به پویایی خط می‌افزاید. کشیده‌های روان و بلند خط را شناور می‌کنند. تعادل سیاه و سفید صفحه آرامش می‌بخشد. زیبایی نستعلیق در ظرافت جزئیات آن نهفته است.

۳. وسایل خط نستعلیق
برای نگارش نستعلیق ابزار دقیقی لازم است. قلم نی با ظرافت تراشیده می‌شود. مرکب غلیظ خطوط صاف و براق ایجاد می‌کند. کاغذ آهارخورده حرکت روان قلم را فراهم می‌آورد. دوات برای نگهداری مرکب به‌کار می‌رود. زیر دستی نرم مانع لرزش دست می‌شود. نور یکنواخت تمرکز خوشنویس را تقویت می‌کند. فضای آرام به تمرکز کمک می‌کند. هماهنگی ابزارها کیفیت اثر را بالا می‌برد. ابزار آماده موفقیت خوشنویس را تضمین می‌کند.

۴. نستعلیق در فرهنگ ایران
نستعلیق بازتاب فرهنگ ایرانی است. دیوان شاعران کلاسیک با آن زینت یافته‌اند. کتیبه‌های تاریخی ایران با نستعلیق مزین‌اند. در مراسم گوناگون ملی و مذهبی کاربرد دارد. طراحان امروز نیز از آن بهره می‌برند. هنرمندان زیادی در خوشنویسی نستعلیق فعالیت می‌کنند. نمایشگاه‌های هنری آثار را معرفی می‌کنند. نستعلیق پل میان فرهنگ، ادب و هنر ایران است. نسل جدید علاقه‌مند به فراگیری آن است.

۵. یادگیری نستعلیق
یادگیری نستعلیق به تمرین مداوم وابسته است. هنرجو الفبای خط را می‌آموزد. سپس اتصالات و ترکیب‌ها را تمرین می‌کند. استاد ایرادات را با دقت رفع می‌کند. مشاهده آثار استادان دید هنری می‌دهد. تمرین سطرنویسی مهارت ترکیب‌بندی می‌آفریند. کشیده‌ها و فواصل در مراحل پیشرفته‌تر آموزش داده می‌شود.